പൂച്ചകളെ എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. ചെറുപ്പം തൊട്ടേ എനിക്ക് ഓമനിക്കാന് ഇഷ്ട്ടമുള്ള ഒരു ജീവി പൂച്ചയാണ്, വീട്ടിലും പരിസരത്തും ഒരു പാട് പൂച്ചകള് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവയെല്ലാം വീടിന്റെ അകത്തും പുറത്തുമെല്ലാം ഇഷ്ട്ടമുള്ള സമയത്ത് കേറി നടക്കുമായിരുന്നു. ആരും ചോദിക്കാനും പറയാനും ഇല്ലാത്ത പോലെ. അവയുടെ ആ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് എനിക്കിഷ്ടം. ഞാന് ഓമനിച്ചു വളര്ത്തിയ കുറെ പൂച്ചകളും പൂച്ചകുട്ടികളും നായ കടിച്ചും വണ്ടി കയറിയുമൊക്കെ ചത്ത് പോയിട്ടുണ്ട്, അന്നൊക്കെ ഞാന് കുറെ കരഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. എന്റെ ഉപ്പക്കും പൂച്ചകളെ ഇഷ്ടമാണ്. കറുത്ത പൂച്ചകളെയാണ് കൂടുതല് ഇഷ്ടം. അവയെ വീട്ടില് വളര്ത്തുന്നത് നല്ലതാണു എന്നാണ് ആള് പറയുന്നത്. അങ്ങനെ പുള്ളി കൊണ്ട് വന്ന ഒരു കറുത്ത പൂച്ചകുട്ടിയെ ഞാന് ഓമനിച്ചു വളര്ത്തി തുടങ്ങി. ഒരിക്കല് ഉപ്പാടെ കാല് അബദ്ധത്തില് കൊണ്ട് ചാവാറായ അതിനെ ഞാന് ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോയി മരുന്ന് കൊടുത്തു. പിറ്റേ ദിവസം ഡിഗ്രി എക്സാം ആയിരുന്നിട്ടും നേരം വെളുക്കുന്നത് വരെ ഞാന് അതിനെ നോക്കി. ഇടയ്ക്കു ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് നോക്കാന് ഉമ്മായെ ഏല്പിച്ചു. അങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു അവന് ഉഷാറായി. പക്ഷെ ആ സന്തോഷം അധികം നീണ്ടു നിന്നില്ല. ഒരു ദിവസം ഉപ്പ അവനെ വാതിലടച്ചു പുറത്താക്കിയാണ് കിടന്നത്. പിറ്റേ ദിവസം നേരം വെളുത്തപ്പോള് അവനെ കാണാനില്ല. അന്വേഷിച്ചു നടന്ന ഞാന് കണ്ടത് നായ്ക്കള് കടിച്ചു പറിച്ച അവന്റെ ശരീരം ആയിരുന്നു. അതും മഴയത്ത് ചെളിയൊക്കെ പുരണ്ട്. ആ കാഴ്ച എനിക്ക് ഇപ്പോളും മറക്കാന് പറ്റില്ല, ഉപ്പാനെ ഞാന് അന്നു കുറെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു. വളര്ത്താന് പറ്റില്ലെങ്കില് ഇനി ഒരു ജീവിയേയും ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു, അതിനു ശേഷം ഒരു പൂച്ചയെയും ഞാന് വളര്ത്തിയിട്ടില്ല.
ഇപ്പൊ ഈ ദുബായിലെ പൂച്ചകളെ പറയാന് ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ദിവസവും ഓഫീസിലേക്ക് വരുമ്പോളും പോകുമ്പോളും പല പൂച്ചകളും വഴിയരികില് വണ്ടി ഇടിച്ചു ചത്ത് കിടക്കുന്ന കാഴ്ച എന്നെ വളരെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. തെരുവില് വളരുന്ന അവയെ നോക്കാന് ഇവിടെ ആരുമില്ല. റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള് വണ്ടി ഇടിച്ചു വീണു, പിന്നാലെ വരുന്ന വണ്ടികള് കയറി ഇറങ്ങി പലതും ചതഞ്ഞു അരഞ്ഞു കിടക്കുന്നതു കാണുമ്പോള് എനിക്ക് സഹിക്കാറില്ല. ഓഫീസില് ഉള്ള ഒരാളുടെ കൂടെ പോകുമ്പോള് ഒരിക്കല് ഒരു പൂച്ച മുന്പില് ചാടി, ഞാന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു..അയ്യോ പൂച്ച" അവന് ബ്രേക്ക് അമര്ത്തി. പൂച്ച പോയപ്പോള് എന്നോട് പറഞ്ഞു നീ ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് പറയല്ലേ, പിന്നില് വണ്ടി വന്നിടിക്കും എന്ന്. ഞാന് പറഞ്ഞു,,."അല്ല ആ പൂച്ച..." അവന് പറഞ്ഞു "ആ അത് ചിലപ്പോ ചത്തെന്നു വരും, ആദ്യം നമ്മുടെ കാര്യം നോക്ക്" എന്ന്. പലപ്പോഴും എനിക്ക് അതിനു കഴിയാറില്ല. ഇപ്പോളും അറിയാതെ ഞാന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു പോകും. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ടൌണില് പോയപ്പോള് ചെറിയൊരു പോക്കറ്റ് റോഡിലൂടെ ഒരു പൂച്ച റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുന്നു, ആ സമയത്ത് തന്നെ ഒരു അറബി വണ്ടിയുമായി വന്നു, ഞാന് അയാളോട് കൈ കൊണ്ട് തടഞ്ഞു, അയാള് വണ്ടി നിര്ത്തി. പൂച്ച കടന്നു പോയി, അയാള് അറബിയില് എന്നെ എന്തോ ചീത്ത വിളിച്ചു പോയി, അയാള് എന്നെ എന്ത് തെറി വിളിച്ചാലും സാരമില്ല. ആ പൂച്ച രക്ഷപെട്ട സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക്. ഞാന് തടഞ്ഞില്ലായിരുന്നു എങ്കില് ഉറപ്പായും ആ വണ്ടി അതിനെ ഇടിച്ചേനെ !
അതു പോലെ തന്നെ ഇവിടെ റോഡില് വന്നിരിക്കുന്ന ഒരു തരം കിളികള് ഉണ്ട് . കുറച്ചു ദിവസം മുന്പ് ഞാന് കമ്പനി വണ്ടി കാത്തു നില്ക്കുന്ന സമയത്ത് റോഡില് പറന്നുയരാന് നോക്കിയ ഒരു കിളിയെ വണ്ടി തട്ടി. അത് നിലത്ത് വീണു പിടയുന്നത് കണ്ടു ഞാന് ഓടി ചെന്നു , പക്ഷെ അപ്പോളെക്കും മറ്റൊരു വണ്ടി വന്നു അതിന്റെ മീതെ കയറി പോയി. അതങ്ങോട്ട് റോഡില് അരഞ്ഞു ചേര്ന്നു. സങ്കടത്തോടെ എനിക്ക് തിരിച്ചു നടക്കേണ്ടി വന്നു. ഇപ്പോള് ഇത്തരം സംഭവങ്ങള് കണ്ടു കണ്ടു മനം മടുത്തു എനിക്ക്. ഇപ്പോള് വീട്ടില് ബാല്ക്കണിയില് വരുന്ന അത്തരം കിളികള്ക്ക് ബജ്രയും വെള്ളവും വെച്ച് കൊടുക്കും. അവ അത് കൊത്തി തിന്നു വെള്ളവും കുടിച്ചു പോകുന്നത് കാണുമ്പോള് മനസ്സിനൊരു സന്തോഷമാണ്. അതിനു വേണ്ടി കടയില് നിന്നും ബജ്ര വാങ്ങി വെച്ചിട്ടുണ്ട്, ഞാനില്ലാത്ത സമയത്ത് ഭാര്യക്കും മോനുമാണ് അതിന്റെ വിതരണ ചുമതല. അത് അവര് സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്. :)
